40 Dolina Bystrej Wody
41 Kuźnice - Kalatówki - Hala Kondratowa - Giewont
42 Dolina Strążyska - Giewont
43 Dolina Małej Łąki - Kondracka Przełęcz - Giewont
44 Dolina Małej Łąki - Przysłop Miętusi - Małołączniak
45 Czerwone Wierchy
46 Kasprowy Wierch - Przełęcz pod Kopą Kondracką
47 Kuźnice - Myślenickie Turnie - Kasprowy Wierch
48 Kuźnice - Dolina Jaworzynki - Murowaniec
49 Kuźnice - Boczań - Murowaniec

kozica

                           41 Kuźnice – Kalatówki – Hala Kondratowa – Giewont: ↑3.05 godz. (↓2.10)

Szlak niebieski. Różnica poziomów: 885 m. Trudności: szlak bez większych trudności, w przypadku burzowej pogody nie jest wskazane przebywanie w partii szczytowej Giewonta. W sezonie letnim szlak ten jest tłumnie odwiedzany przez turystów. Szlak powyżej Wyżniej Kondrackiej Przełęczy jest jednokierunkowy.

Niebieski szlak z Kuźnic na Giewont bierze początek na skraju parkingu, od którego odchodzi w górę brukowana droga, pozostawiając po prawej dolną stację kolei linowej. Po 15 minutach (↓10) marszu po „kocich łbach” wśród wysokich świerków dochodzimy do klasztoru Albertynek i Pustelni Brata Alberta. Przy drodze źródło wody zaspokajające pragnienie ludzi pielgrzymujących do klasztorów.

Pustelnia Brata Alberta - Klasztory
Dochodzimy do klasztoru Albertynek z pustelnią Brata Alberta Adama Chmielowskiego (1845-1916) - założyciela Zgromadzenia Braci Albertynów Zakonu Św. Franciszka Posługujących Ubogim /1888/. Znani z wielkiej pracowitości i oddania sprawom najuboższych, wiele pracy poświęcili również na rzecz Zakopanego i Tatr. Zarówno A. Chmielowski, jak i inni zakonnicy pracowali przy budowie kolei zakopiańskiej, drogi Oswalda Balzera do Morskiego Oka, czy też szlaku turystycznego nad Czarny Staw. Warto wejść za bramę klasztoru udostępnionego zwiedzającym codziennie od godziny 6.00 do 19.00. Miejsce doskonałe - wybrane przez Chmielowskiego, a przekazane w darze przez Władysława Zamoyskiego - wtopione w przyrodę, proste i skłaniające do zadumy. Projekt klasztoru i kaplicy wykonał Stanisław Witkiewicz w 1898 r. I chociaż zbudowane są one w stylu zakopiańskim, wyróżniają się prostotą i brakiem jakichkolwiek ozdób. Taka też jest kaplica Świętego Krzyża; jej wyposażenie jest skromne z prostym ascetycznym ołtarzem. W ogrodzie klasztornym w 1901 r. została wybudowana Chatka Pustelnika, gdzie mieszkał Brat Albert podczas pobytu w Zakopanem; obecnie znajduje się tu niewielka izba pamięci, w której zgromadzono kilka pamiątek po Adamie Chmielowskim. W 1902 r. pustelnię przejęły Siostry Albertynki, Bracia zaś przenieśli się do większego klasztoru, a właściwie drewnianego zespołu klasztornego, wybudowanego w podobnym stylu, nieco powyżej na Śpiącej Górze (I186 m) dokąd prowadzi spokojna, kontemplacyjna ścieżka: ↑20 minut (↓15).

Brukowana droga cieniu starych już świerków wznosi się dalej aż do Kalatówek: ↑25 minut (↓20), wielkiej trawiastej polany. Wariant "wzdłuż płotu" doprowadzi na skraj tej wysokogórskiej polany, jednak omijając schronisko.
Na polanie górale prowadzą (tkz. kulturowy) wypas owiec, wśród zachowanych wałów moren bocznych pozostawionych tu przez lodowiec Doliny Bystrej Wody. Na polanie znajduje się schronisko-hotel „Kalatówki”, posadowiony na wysokiej morenie. Pomiędzy Kalackim Upłazem a Kalacką Turnią, których grzbiety otaczają Kalatówki znajduje się Suchy Żleb oraz podziemne korytarze, m.in. Jaskinia Kalacka, Bystra, Kozi Korytarz, Dziura za Głazami.

Przed hotelem Kalatówki początek szlaku czarnego Ścieżki nad Reglami (D.5.) prowadzący z Kalatówek: do górnej części Doliny Białego (D.6.): ↑1.20 godz.(↓1.30); na Sarnią Skałę (D.5.): ↕1.50 godz.; do Doliny Strążyskiej (D.8.): ↕2.20 godz.

Znajdujemy się na Polanie Kalatówki, przed nami u podnóża Kalackiej Turni, na wysokości 1198 m n.p.m., na najwyższej morenie bocznej zbudowany w 1938 r. w alpejskim stylu hotel-schronisko. Posiada 86 miejsc noclegowych w pokojach 1-5 osobowych, kawiarnię, restaurację, dwa orczykowe wyciągi narciarskie. Od kilku lat odbywają się tutaj spotkania muzyczne Jazz Camping.

Kalatówki, wielka i trawą porośnięta polana z doskonale zachowanymi wałami bocznych moren, pozostałością lodowca Doliny Bystrej. Od północnego-zachodu polanę otacza Kalacki Upłaz, a od południa wypiętrzenie Kalackiej Turni z zespołem podziemnych jaskiń. Pomiędzy nimi znajduje się, widoczny już ze skraju polany, Suchy Żleb, którym biegnie granica pomiędzy skałami reglowymi a wierchowymi, zaliczanymi do różnych obszarów geologicznych, kriżniańskiego i tatrzańskiego. Poniżej wschodniego zamknięcia polany, w głębokim korycie płynie Bystra, już zasilona Goryczkowym Potokiem. Z Kalatówek w kierunku wylotu Doliny Bystrej widoczny jest Nosal. Trasa na Kalatówki i dalej na wyżej położoną Halę Kondratowa ma charakter spacerowy.

Z moreny, na której położony jest hotel, szlak łączy się z głównym szlakiem niebieskim na południowym skraju polany. Droga prowadzi kamiennym chodnikiem, wzdłuż zalesionego zbocza Kalackiej Turni /po stronie prawej/, naprzeciwko mając (po stronie lewej) niedaleko położone Wywierzysko Bystrej, gdzie szumiący potok wydobywa się na powierzchnię. Leśny chodnik wyprowadza dalej na szeroką ścieżkę do wylotu Kondratowej Doliny wzdłuż biorącego początek Długiego Giewontu. Przed nami hala i Schronisko na Hali Kondratowej. Schronisko jest położone na wysokości 1333 m n.p.m., opis: D.40. Szlak ten jest dostępny również zimą, chociaż przy oblodzeniu nie należy do najprzyjemniejszych. Z Kuźnic: ↑1.10 godz. (↓1). Z Hali Kondratowej: na Giewont: ↑1.45 godz. (↓1.15); na Przełęcz pod Kopą Kondracką: D.41.A.: ↑1.30 godz.(↓1).


Opuszczamy schronisko na Hali Kondratowej i za znakami niebieskimi kierujemy się skrajem polany wzdłuż południowych zboczy Giewonta, poprzecinanych, licznymi żlebami wąską Doliną Małego Szerokiego. Ścieżka wcina się, wśród bujnej kosodrzewiny w wapienne skały i zakosami wprowadza na Przełęcz Kondracką (1725 m): ↑1.15 godz. (↓50 minut). Do Giewonta: ↑30 minut (↓20).

Na Przełęczy Kondrackiej rozdroże szlaków: na Kopę Kondracką: ↑40 minut (↓30) - szlak żółty: D.45.A.; Przełęcz Kondracka - Małołącka Polana - żółty szlak: D.43.: ↑1.30 godz. (↓2.10); Przełęcz Kondracka - parking Dolina Małej Łąki, D.43.: ↑2.15 godz. (↓3.10).

Naprzeciwko coraz bardziej otwiera się panorama na grań nad Doliną Bystrej i Tatry Wysokie. Giewont jest już prawie na wyciągnięcie ręki. Ten krótki grzbiet wyprowadzi nas na wapienie Giewonta. Idziemy ku północy (w kierunku Zakopanego), wąskim grzbietem rozszerzającym się wyżej tworząc Wyżnią Przełęcz Kondracką (1765 m). Z Kondrackiej Przełęczy na P. Wyżnią: ↕10 minut. Szlak niebieski łączy się powyżej przełęczy z czerwonym szlakiem: D.42. dobiegającym z Doliny Strążyskiej: ↑2.15 godz. (↓3). Do Giewonta: ↑20 minut (↓15).
Wchodzimy w wapienną kopułę Giewonta kierując się szlakiem jednokierunkowym (niebieskie strzałki) i powoli zdobywamy wysokość. Kilkuminutowa wspinaczka z ubezpieczeniami wśród pięknej wysokogórskiej scenerii Doliny Bystrej i Tatr Wysokich. Z prawej strony przełęcz Szczerba (1822 m) efekt dawnych igraszek tektonicznych a dalej za nią grzbiet Długiego Giewonta. Do Hali Kondratowej: ↑1.15 godz. (↓1.45); do Kuźnic: ↑2.10 godz. (↓3.05).

Giewont.W skład wielkiego masywu Giewonta wchodzą: wierzchołek główny zwany Wielkim Giewontem (1895 m n.p.m.) doskonale widoczny z Zakopanego, szczyt szymbol. Ku Zakopanemu opada prawie 600 metrową północną ścianą. Szeroka przełęcz Szczerba (1823 m) oddziela Wielki Giewont od Długiego Giewonta (1867 m n.p.m, prawie 1300 m długości, wapienie górnej jury), dodatkowo podkreślając rozdzielenie długim, urwistym żlebem opadającym ku Małej Dolince stanowiącej górną część Doliny Strążyskiej. Turystyczne zejścia Żlebem Szczerby kończą się tragicznie. Wysoka ponad 600 metrowa, długa ściana Długiego Giewonta piętrzy się nad dolinami Strażyską i Białego.
Od zachodu Wielki Giewont rozdzielony jest trawiastą przełęcz (Giewoncką Przełęczą - 1680 m) od turni Małego Giewonta (1728 m, wapienie i dolomity dolnego triasu). Ku północy z przełęczy spada urwisty Żleb Kirkora, tradycyjne miejsce szeregu wypadków śmiałków usiłujących dostać się do Doliny Strążyskiej na skróty. Żleb Kirkora podobnie jak Żleb Szczerby opada ku Małej Dolince. Wielki Giewont zbudowany jest z bielejących wapieni i dolomitów z okresu dolnego triasu do górnej jury, zaś kopułę szczytową tworzą wapienie górnej jury.
19 sierpnia 1901 na Wielkim Giewoncie zakopiańscy parafianie na mszy poświęcili krzyż (obecnie już zabytkowy) mający upamiętnić 1900 rocznicę narodzin Jezusa Chrystusa. Krzyż wystaje ponad szczyt na wysokść 15 metrów (całkowita długość krzyża to 17,5 m, z czego 2,5 m jest zagłębione w skale; waga: 1819 kg, szerokość ramienia: 3,5 m, obecne odchylenie od pionu to 12 cm). Na krzyżu napis: "Jesu Christo Deo, restitutae per ipsum salutis MCM". Budowę krzyża zapoczątkowano 3 lipca 1901 roku gdy prawie 500 górali i 18 wozów ruszyło spod kościoła do Kuźnic, gdzie nastąpił załadunek części krzyża a stamtąd do Doliny Kondratowej, dalej do Piekiełka gdzie nastąpił rozładunek a wyżej już mozolne wnoszenie części krzyża na Giewont (niebieski szlak: D.41.). Każdego roku, w rocznicę posadowienia krzyża, czyli dnia 19 sierpnia z zakopiańskiego Kościoła św. Krzyża odbywa się uroczysta pielgrzymka na Giewont. Posadowiony, metalowy krzyż wystający 15 metrów powyżej wierzchołka jest naturalnym odgromnikiem ściągającym tysiące piorunów. To krzyż energetyczny i przebywanie w czasie burzowym na wierzchołku jest dość niebezpieczne. Zdarzyło się tutaj szereg przypadków porażenia, z których najtragiczniejszym zdarzeniem był wypadek z 19 sierpnia 1937 roku, gdy w czasie pielgrzymki w wyniku uderzenia piorunem zginęły 4 osoby (13 porażonych). Należy podkreślić, _że częste są tu przypadki uderzenia pioruna w słoneczną pogodę.
 

41.A. Hala Kondratowa - Przełęcz pod Kopą Kondracką: ↑1.30 godz.(↓1)

Szlak zielony. Różnica poziomów: 523 m. Trudności: szlak mozolny "stale w górę" ale dogodne połączenie z grzbietem Tatr pomiędzy Kasprowym Wierchem a Kopą Kondracką.

Szlak zielony rozpoczyna się przy węźle szlaków przy schronisku na Hali Kondratowej. Najpierw idziemy wielką łąką górską, urokliwą zwłaszcza późną wiosną i latem przy kwitnących kwiatach, po dobrze wykształconych wałach morenowych aż do pod wypiętrzający się główny grzbiet Tatr Zachodnich. Przed nami trud i znój podchodzenia krótkimi, uciążliwymi zakosami (zimą lawiny) aż do osiągnięcia szerokiej Przełęczy pod Kopą Kondracką (1863 m n.p.m.). Szlak włącza się w grzbietowy, czerwony szlak z Kasprowego Wierchu (1987 m|) na Kopę Kondracką (2005 m). Z Kużnic: ↑2.40 godz. (↓2). Dalej D.46.: na Kopę Kondracką: ↑25 minut (↓15, w prawo); lub na Kasprowy Wierch: ↑1.40 godz. (↓1.50).